نقش هوش مصنوعی در کنترل بهتر قند خون بیماران مبتلا به دیابت

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 140

فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ARTE-6-62_013

تاریخ نمایه سازی: 6 اسفند 1404

چکیده مقاله:

دیابت به عنوان یکی از شایع ترین بیماری های متابولیک مزمن در سطح جهانی، سالانه میلیون ها نفر را درگیر کرده و بار اقتصادی و اجتماعی عظیمی را بر سیستم های بهداشتی و درمانی جوامع مختلف تحمیل می نماید، به گونه ای که پیش بینی می شود تعداد مبتلایان به این بیماری تا سال ۲۰۴۵ به حدود ۷۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان برسد، این در حالی است که عوارض ناشی از کنترل نامناسب قند خون از جمله رتینوپاتی، نفروپاتی، نوروپاتی، بیماری های قلبی-عروقی و زخم پای دیابتی، کیفیت زندگی بیماران را به شدت کاهش داده و هزینه های هنگفتی را به نظام های سلامت وارد می کند، از این رو به کارگیری فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی به عنوان راهکاری موثر برای بهبود فرآیند مدیریت و کنترل این بیماری مورد توجه پژوهشگران و متخصصان حوزه سلامت قرار گرفته است، مقاله حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در کنترل بهتر قند خون بیماران مبتلا به دیابت تدوین شده و تلاش دارد تا با رویکردی جامع، ابعاد مختلف این فناوری نوظهور را در تشخیص زودهنگام، پیش بینی نوسانات قند خون، مدیریت درمان و پیشگیری از عوارض حاد و مزمن دیابت مورد واکاوی قرار دهد، یافته های این پژوهش حاکی از آن است که الگوریتم های یادگیری ماشین و شبکه های عصبی مصنوعی با توانایی تحلیل داده های پیچیده و حجیم پزشکی، قادر به شناسایی الگوهای پنهان در نوسانات قند خون، پیش بینی دقیق افت یا افزایش شدید قند خون ساعاتی قبل از وقوع، تنظیم خودکار دوز انسولین در سیستم های پانکراس مصنوعی و ارائه توصیه های شخصی سازی شده به بیماران می باشند. همچنین نتایج مطالعات متعدد نشان می دهد که به کارگیری سیستم های پایش مداوم قند خون مبتنی بر هوش مصنوعی، اپلیکیشن های موبایلی هوشمند و دستیارهای مجازی پزشکی می تواند نقش موثری در بهبود شاخص های کنترل قند خون مانند کاهش هموگلوبین A۱C، افزایش زمان ماندگاری قند خون در محدوده هدف و کاهش دفعات وقوع رویدادهای هیپوگلیسمی و هیپرگلیسمی ایفا نماید، با این وجود چالش هایی همچون کیفیت داده ها، حریم خصوصی بیماران، قابلیت تبیین پذیری الگوریتم ها و یکپارچگی با سیستم های درمانی موجود، مسیر استفاده گسترده از این فناوری ها را با موانعی مواجه ساخته است که نیازمند پژوهش های بیشتر و تدوین پروتکل های استاندارد می باشد.

نویسندگان

علیرضا عارف زاده

استادیار، گروه داخلی، فوق تخصص غدد درون ریز و متابولیسم، بیمارستان فرهیختگان واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران