نقش روزه داری در بهبود قند خون بیماران مبتلا به پره دیابت

پره دیابت به عنوان یک وضعیت گذرای هیپرگلیسمی که هنوز معیارهای تشخیصی دیابت نوع دو را کامل نمی کند، یک پنجره طلایی برای مداخلات پیشگیرانه محسوب می شود، زیرا سالانه درصد قابل توجهی از این جمعیت به سمت دیابت آشکار پیشروی می کنند و این در حالی است که این اختلال متابولیک اغلب بدون علامت بوده و از دید بسیاری از افراد پنهان می ماند. در این میان، روزه داری به عنوان یک رویکرد سبک زندگی و نه صرفا یک رژیم غذایی، با ایجاد محدودیت زمانی در دریافت انرژی، پتانسیل بالایی در تعدیل شاخص های گلیسمی و کاهش وزن دارد. مطالعه مروری حاضر با هدف بررسی مکانیسم های اثرگذاری روزه داری متناوب و محدودیت زمانی تغذیه بر روی هموستاز گلوکز در افراد مبتلا به پره دیابت انجام شد. یافته ها نشان می دهد که روزه داری از طریق کاهش استرس اکسیداتیو، بهبود حساسیت سلول ها به انسولین، کاهش التهاب سیستمیک و همچنین کاهش ذخایر چربی احشایی، منجر به کاهش معنی دار قند خون ناشتا و هموگلوبین A۱c می شود. اگرچه تنوع در پروتکل های روزه داری (مانند ۵: ۲ یا محدودیت زمانی ۱۰ ساعته) نتایج اندکی متفاوتی را به همراه دارد، اما اجماع کلی بر اثربخشی این مداخله در معکوس سازی روند پره دیابت و جلوگیری از بروز دیابت نوع دو تاکید دارد. با این حال، طراحی پروتکل های استاندارد و انجام مطالعات طولانی مدت برای تعیین پایداری این اثرات ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

روزه داری متناوب ، پره دیابت ، قند خون ناشتا ، مقاومت به انسولین ، هموگلوبین A۱c.