نقش مربی گری انگیزشی در افزایش خودکارآمدی و تاب آوری فعال دانش اموزان ابتدایی در مقایسه با ورزش های سنتی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مربی گری انگیزشی در افزایش خودکارآمدی و تاب آوری دانش آموزان ابتدایی در مقایسه با روش های سنتی آموزش تربیت بدنی است. با توجه به اینکه دوره ابتدایی یکی از حساس ترین مراحل رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی کودکان است، شیوه مربی گری در کلاس های تربیت بدنی می تواند تاثیر چشمگیری بر انگیزش، تاب آوری و احساس توانمندی آنان داشته باشد. پژوهش های متعدد داخلی نشان داده اند که متغیرهایی همچون خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی، ساختار کلاس، حمایت محیطی و سبک های یادگیری نقش مهمی در شکل گیری تاب آوری و خودکارآمدی دارند (اسفندارمز، ۱۳۹۳؛ بتواز، ۱۳۹۵؛ دهقانی زاده و حسین چاری، ۱۳۹۳). یافته های نظری و تجربی نشان می دهد که مربی گری انگیزشی با تاکید بر بازخورد مثبت، مشارکت فعال، حمایت هیجانی و تقویت انگیزش درونی، می تواند تاثیر بیشتری نسبت به روش های سنتی بر رشد روانی–اجتماعی دانش آموزان داشته باشد. این مقاله با مرور ادبیات پژوهش، چارچوب نظری و پیشینه داخلی، به تبیین اهمیت مربی گری انگیزشی در ارتقای تاب آوری و خودکارآمدی دانش آموزان ابتدایی می پردازد.

کلیدواژه ها:

مربی گری انگیزشی ، خودکارآمدی ، تاب آوری ، تربیت بدنی ، دانش آموزان ابتدایی ، ورزش سنتی