تاثیر بازخورد توصیفی دیجیتال بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

خودکارآمدی تحصیلی به عنوان یکی از سازه های کلیدی در روان شناسی تربیتی، نقش تعیین کننده ای در میزان تلاش، پشتکار، تاب آوری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی دارد. بر اساس نظریه شناختی–اجتماعی Albert Bandura، باور فرد نسبت به توانایی هایش در انجام موفقیت آمیز تکالیف، بیش از توانایی واقعی او، جهت و شدت رفتار یادگیری را شکل می دهد. در سال های اخیر، با گسترش آموزش های فناورانه و استقرار بسترهای یادگیری الکترونیکی، مفهوم بازخورد نیز از شکل سنتی و نمره محور به سوی بازخوردهای توصیفی، تعاملی و فرایندمحور تحول یافته است. استفاده از محیط های مدیریت یادگیری مانند Google Classroom و پیام رسان های آموزشی نظیر Shad امکان ارائه بازخوردهای شخصی سازی شده، چندرسانه ای و مستمر را برای معلمان ابتدایی فراهم کرده است. با این حال، شواهد تجربی منسجم درباره تاثیر بازخورد توصیفی دیجیتال بر تقویت خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی در بافت آموزشی ایران همچنان محدود است.پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازخورد توصیفی دیجیتال بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی مدارس دولتی شهری بود که از میان آن ها دو کلاس به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان بر اساس چارچوب نظری بندورا و مقیاس های بومی سازی شده بود که روایی آن از طریق نظر خبرگان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. در گروه آزمایش، معلم طی یک دوره هشت هفته ای، تکالیف درسی را از طریق بستر دیجیتال دریافت کرده و به جای نمره عددی، بازخوردهای توصیفی ساختاریافته شامل تاکید بر نقاط قوت، راهنمایی برای بهبود، پرسش های هدایتگر و پیام های تقویت کننده خودکارآمدی ارائه داد؛ در حالی که در گروه کنترل، بازخوردها به شیوه سنتی و عمدتا نمره محور ارائه شد.

کلیدواژه ها:

بازخورد توصیفی دیجیتال ، خودکارآمدی تحصیلی ، ارزشیابی تکوینی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری الکترونیکی ، انگیزش تحصیلی