مدیریت اعتماد پس از بحران در سازمان های عمومی

این پژوهش به بررسی مدیریت اعتماد پس از بحران در سازمان های عمومی پرداخته و تلاش کرده است با ترکیب مبانی نظری کلاسیک و رویکردهای نوین، چارچوبی جامع برای بازسازی اعتماد ارائه دهد. در بخش نظری، مدل های کلاسیک همچون ارتباطات بحران، سرمایه اجتماعی و مشروعیت نهادی مرور شدند و سپس رویکردهای نوین شامل حکمرانی شبکه ای، فناوری های دیجیتال، مشارکت اجتماعی و ارزش های اخلاقی مورد بررسی قرار گرفتند. مطالعه های موردی داخلی (بحران کرونا و زلزله بم در ایران) و خارجی (بحران مالی ۲۰۰۸، بحران سیاسی یونان و تجربه موفق اسکاندیناوی) نشان دادند که اعتماد عمومی در شرایط بحران به سرعت آسیب می بیند، اما با اقداماتی چون شفافیت، پاسخگویی، عدالت اجتماعی و مشارکت فعال شهروندان می توان آن را بازسازی کرد. نتایج پژوهش نشان می دهد که مدل های کلاسیک همچنان ضروری اند، اما برای مدیریت بحران های پیچیده کافی نیستند. رویکردهای نوین با تاکید بر چندبازیگری بودن حکمرانی و بهره گیری از فناوری های نوین، توانسته اند اعتماد عمومی را به طور موثر بازسازی کنند. در نهایت، چارچوب پیشنهادی مقاله بر ترکیب این دو رویکرد تاکید دارد و برای ایران، راهکارهایی چون تقویت شفافیت نهادی، پاسخگویی مدیران، عدالت اجتماعی و مشارکت شهروندان را به عنوان عناصر کلیدی بازسازی اعتماد پس از بحران معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

اعتماد عمومی ، مدیریت بحران ، بازسازی اعتماد ، سازمان های عمومی ، پاسخگویی ، شفافیت سازمانی .