بررسی شاخص های رشد هوشمند شهری از منظر عدالت فضایی در سطح شهر یاسوج

شهرهای هوشمند با بهره گیری از فناوری های اطلاعات و ارتباطات و مدیریت داده های شهری، فرصت های جدیدی برای بهبود کیفیت زندگی شهروندان فراهم می کنند. با این حال، اجرای پروژه های هوشمند شهری بدون توجه به عدالت فضایی ممکن است منجر به نابرابری در دسترسی به خدمات و امکانات شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخص های رشد هوشمند شهری و تحلیل عدالت فضایی در شهر یاسوج انجام شد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و ترکیبی از داده های کمی و کیفی شامل اطلاعات GIS، آمار جمعیتی، زیرساخت های شهری و پرسشنامه شهروندان و مدیران شهری است. یافته ها نشان داد که شاخص های هوشمند شهری در مناطق مرکزی شهر وضعیت مطلوب تری دارند و محله های حاشیه ای از بسیاری از خدمات و زیرساخت های هوشمند محروم هستند. همچنین، عدم توزیع عادلانه خدمات و ضعف مشارکت شهروندان در تصمیم گیری های شهری، شکاف های فضایی و اجتماعی را تشدید کرده است. این پژوهش نشان می دهد که ادغام شاخص های رشد هوشمند شهری با تحلیل عدالت فضایی می تواند ابزار موثری برای برنامه ریزی شهری پایدار، توزیع متوازن خدمات و ارتقای کیفیت زندگی در شهر یاسوج باشد.

کلیدواژه ها:

رشد هوشمند شهری ، عدالت فضایی ، توسعه پایدار ، شاخص های شهری ، شهر یاسوج