جایگاه ارزشیابی تکوینی در بهبود تعاملات آموزشی کلاس درس

ارزشیابی تکوینی به عنوان فرآیندی مستمر و هدفمند برای گردآوری شواهد یادگیری در جریان آموزش، نقشی فراتر از سنجش صرف ایفا می کند و می تواند به عنوان محرک اصلی تحول در تعاملات آموزشی کلاس درس عمل نماید. این مقاله با رویکردی تحلیلی‑ترویجی به بررسی چگونگی تاثیرگذاری ارزشیابی تکوینی بر کیفیت و ماهیت تعاملات میان معلم و دانش آموز و نیز تعاملات دانش آموزان با یکدیگر می پردازد. چارچوب مفهومی پژوهش بر اساس مدل سه بخشی "برانگیختن، تفسیر و استفاده از شواهد یادگیری" و نیز حلقه بازخورد تکوینی با پرسش های محوری "به کجا می روم؟"، "اکنون کجا هستم؟" و "گام بعدی چیست؟" شکل گرفته است . یافته ها نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای ارزشیابی تکوینی همچون طراحی پرسش های هدفمند، استفاده از گفت وگوهای یادگیری، و ایجاد فرهنگ بازخورد متقابل، ساختار تعاملات کلاس را از حالت یک جانبه و معلم‑محور به موقعیتی مشارکتی و دانش آموز‑محور تغییر می دهد . در این فرآیند، دانش آموزان از دریافت کنندگان منفعل آموزش به بازیگرانی فعال در یادگیری خود و همکلاسی هایشان تبدیل می شوند که این امر به رشد عاملیت یادگیرنده، افزایش مسئولیت پذیری و ارتقای گفتمان علمی در کلاس می انجامد . نتایج این بررسی بر ضرورت بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و استفاده هدفمند از بازخوردهای مستمر برای پویاسازی فضای آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، تعاملات آموزشی ، بازخورد ، عاملیت یادگیرنده ، یادگیری مشارکتی