بررسی تاثیر ساختار تعاملات کلاسی بر شکل گیری خودپنداره تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ساختار تعاملات کلاسی بر شکل گیری خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. خودپنداره تحصیلی به برداشت و ارزیابی دانش آموز از توانایی ها، شایستگی ها و ارزشمندی خود در حوزه یادگیری اشاره دارد و یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های انگیزش، پیشرفت تحصیلی و پایداری در برابر چالش های آموزشی محسوب می شود. در سال های ابتدایی تحصیل، که بنیان های هویت علمی و نگرش به یادگیری شکل می گیرد، کیفیت تعاملات کلاسی می تواند نقش تعیین کننده ای در تقویت یا تضعیف این سازه روان شناختی ایفا کند.ساختار تعاملات کلاسی در این پژوهش شامل ابعادی همچون رابطه معلم–دانش آموز، تعامل همسالان، میزان مشارکت فعال در کلاس و نوع بازخوردهای آموزشی در نظر گرفته شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و داده ها با استفاده از پرسش نامه های استاندارد خودپنداره تحصیلی و سنجش تعاملات کلاسی گردآوری و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین کیفیت تعاملات کلاسی و خودپنداره تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به ویژه، حمایت عاطفی و آموزشی معلم، بازخوردهای سازنده و فراهم سازی فرصت مشارکت فعال برای دانش آموزان، بیشترین تاثیر را بر تقویت احساس شایستگی و اعتماد به نفس تحصیلی داشته است.همچنین نتایج حاکی از آن است که تعاملات مثبت میان همسالان و تجربه موفقیت های مشترک در فعالیت های گروهی، در شکل گیری نگرش مثبت دانش آموز نسبت به توانایی های تحصیلی خود نقش بسزایی دارد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که ایجاد محیط کلاسی حمایتی، مشارکتی و مبتنی بر احترام متقابل، زمینه ساز رشد خودپنداره تحصیلی مثبت در دانش آموزان ابتدایی است و می تواند به بهبود عملکرد و انگیزش آنان در مسیر یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

خودپنداره تحصیلی ، تعاملات کلاسی ، رابطه معلم–دانش آموز ، تعامل همسالان ، بازخورد آموزشی