نقش روش های تدریس در پرورش خلاقیت دانش آموزان

خلاقیت، به عنوان یکی از اساسی ترین مولفه های موفقیت در عصر دانش، توجه نظام های آموزشی پیشرو را به خود جلب کرده است. این مقاله، با هدف بررسی نقش روش های تدریس در پرورش خلاقیت دانش آموزان، به روش توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند منابع معتبر فارسی و انگلیسی تدوین شده است. یافته ها حاکی از آن است که روش های تدریس سنتی و معلم محور، به دلیل تاکید بر انتقال یک سویه اطلاعات و ارزیابی مبتنی بر حفظ کردن، اغلب فضای لازم برای بروز و رشد تفکر واگرا و خلاق را محدود می کنند. در مقابل، روش های تدریس فعال و دانش آموزمحور، مانند یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL)، یادگیری مبتنی بر حل مسئله، بارش فکری، ایفای نقش و روش تحقیق محور، با درگیر کردن مستقیم یادگیرنده در فرآیند کشف، ساخت دهی به دانش، مواجهه با چالش های واقعی و تشویق به بازاندیشی، بستر مناسبی را برای پرورش مولفه های خلاقیت شامل سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط فکری فراهم می آورند. موفقیت این روش ها در گرو ایجاد فضای روان شناختی امن توسط معلم، طراحی پرسش های باز و چالشی، ارائه بازخورد فرآیندی و غیررقابتی و اجتناب از قضاوت زودهنگام ایده ها است. این مقاله نتیجه می گیرد که تلفیق هدفمند روش های تدریس خلاقیت محور در برنامه ریزی درسی، همراه با آموزش و توانمندسازی معلمان در به کارگیری این راهبردها، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای حرکت نظام آموزشی به سوی پرورش شهروندان مبتکر و حل کننده مسائل پیچیده فردی و اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، پرورش خلاقیت ، تفکر خلاق ، دانش آموز ، یادگیری فعال ، محیط یادگیری.