بررسی علل و پیامدهای اضطراب اجتماعی در دانش آموزان

اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات هیجانی در دوره کودکی و نوجوانی است که می تواند پیامدهای گسترده ای بر عملکرد تحصیلی، روابط بین فردی و سلامت روان دانش آموزان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی علل و پیامدهای اضطراب اجتماعی در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد. چارچوب نظری تحقیق مبتنی بر دیدگاه های شناختی–رفتاری، یادگیری اجتماعی و نظریه های دلبستگی است. در این راستا، نقش عواملی همچون شیوه های فرزندپروری، تجارب منفی اجتماعی، خودکارآمدی پایین، حساسیت به ارزیابی منفی و جو مدرسه مورد بررسی قرار گرفت.روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه شهر مورد مطالعه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۵۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اضطراب اجتماعی نوجوانان (SAS-A)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی و پرسشنامه ادراک حمایت اجتماعی بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج نشان داد بین اضطراب اجتماعی و متغیرهای خودکارآمدی، حمایت اجتماعی و عملکرد تحصیلی رابطه معنادار وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین شیوه های فرزندپروری مستبدانه و تجارب طرد اجتماعی پیش بینی کننده قوی اضطراب اجتماعی بودند. از سوی دیگر، اضطراب اجتماعی بالا با کاهش مشارکت کلاسی، افت تحصیلی و افزایش انزوای اجتماعی همراه بود. یافته ها بر ضرورت طراحی برنامه های مداخله ای در مدارس برای کاهش اضطراب اجتماعی و تقویت مهارت های اجتماعی و خودکارآمدی تاکید می کند. نتایج این پژوهش می تواند برای مشاوران مدارس، معلمان و سیاست گذاران آموزشی در جهت ارتقای سلامت روان دانش آموزان کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: اضطراب اجتماعی ، دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، حمایت اجتماعی ، خودکارآمدی