بررسی میزان تاثیر روش های آموزش داستان محور بر افزایش انگیزه و درک عمیق مفاهیم اخلاقی و اجتماعی در کلاس

در عصر ارتباطات و رسانه های دیجیتال، یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی، یافتن روش هایی برای انتقال عمیق و ماندگار مفاهیم اخلاقی و اجتماعی به دانش آموزان است. مفاهیمی چون همدلی، مسئولیت پذیری، عدالت خواهی و شهروندی، به دلیل ماهیت انتزاعی، به سختی از طریق روش های سنتی و مستقیم به یادگیرندگان منتقل می شوند. مقاله نظری حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر روش های آموزش داستان محور بر افزایش انگیزه و درک عمیق مفاهیم اخلاقی و اجتماعی در کلاس، به ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی می پردازد. این پژوهش با مرور نظام مند ادبیات نظری و تحلیل تطبیقی نظریه های یادگیری (نظریه یادگیری روایی، سازنده گرایی شناختی، نظریه ذهن و نظریه خودتعیین گری)، نشان می دهد که داستان ها به دلیل ساختار روایی خود، ظرفیت منحصربه فردی برای ایجاد درگیری عاطفی، تقویت همدلی، و تسهیل درک مفاهیم انتزاعی از طریق قرارگیری در موقعیت های عینی و ملموس دارند. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که آموزش داستان محور از طریق مکانیسم های چندگانه ای نظیر شناسایی با شخصیت ها، تجربه عاطفی موقعیت های اخلاقی، گفت وگوی روایی و خلق معنا، می تواند هم زمان انگیزه درونی (از طریق ارضای نیازهای خودمختاری، شایستگی و ارتباط) و درک عمیق مفاهیم اخلاقی و اجتماعی را افزایش دهد. چارچوب مفهومی پیشنهادی در این مقاله، با تلفیق ابعاد ساختاری داستان، فرآیندهای شناختی-عاطفی درگیر و پیامدهای یادگیری، راهنمایی عملی برای طراحان آموزشی و معلمان فراهم می کند تا بتوانند از ظرفیت داستان ها برای تربیت اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان بهره گیری کنند.واژگان کلیدی: آموزش داستان محور، مفاهیم اخلاقی، مفاهیم اجتماعی، انگیزه یادگیری، درک عمیق، نظریه یادگیری روایی، همدلی