بررسی اثربخشی بازی وارسازی در افزایش مشارکت فعال دانش آموزان با سبک های یادگیری متنوع در کلاس های درس

پژوهش های معاصر در حوزه فناوری آموزشی نشان می دهد که بازی وارسازی (Gamification) به عنوان رویکردی نوین، پتانسیل بالایی برای افزایش مشارکت و انگیزه یادگیرندگان دارد. بااین حال، چالش اساسی در اثربخشی این رویکرد، تنوع سبک های یادگیری دانش آموزان در کلاس های درس است. مقاله نظری حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی وارسازی در افزایش مشارکت فعال دانش آموزان با سبک های یادگیری متنوع، به ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی می پردازد. این پژوهش با مرور نظام مند ادبیات نظری و تحلیل تطبیقی نظریه های خودتعیین گری (SDT)، جریان (Flow Theory) و مدل های سبک یادگیری نظیر فلدر-سیلورمن (FSLSM) و تیپ شناسی بازیکنان بارتل، نشان می دهد که طراحی یکسان بازی وارسازی برای همه فراگیران (OSFA) نه تنها اثربخش نیست، بلکه ممکن است به کاهش انگیزه در برخی گروه ها منجر شود. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که تطبیق عناصر بازی وارسازی (نظیر امتیاز، نشان، سطح، تخته رتبه و چالش ها) با ویژگی های شناختی و ترجیحات یادگیری فردی، می تواند مشارکت فعال را در میان دانش آموزان با سبک های متنوع به طور معناداری افزایش دهد. چارچوب مفهومی پیشنهادی در این مقاله، با تلفیق مدل های یادگیری و تیپ شناسی بازیکنان، مسیری عملی برای طراحان آموزشی و معلمان فراهم می کند تا بتوانند محیط های یادگیری بازی وارشده شخصی سازی شده ای ایجاد کنند که نیازهای متنوع فراگیران را پوشش دهد. این پژوهش ضمن بحث درباره مزایا و محدودیت های این رویکرد، چشم انداز پژوهش های آتی در زمینه بازی وارسازی تطبیقی را ترسیم می کند.واژگان کلیدی: بازی وارسازی، سبک های یادگیری، مشارکت فعال، آموزش تطبیقی، نظریه خودتعیین گری، مدل فلدر-سیلورمن