بررسی اثر محیط های یادگیری هوشمند و مشارکتی بر ارتقای ظرفیت های شناختی، هیجانی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان

تحولات فناوری و تغییر رویکردهای آموزشی در دهه اخیر، نظام تعلیم و تربیت را به سمت بهره گیری از فضاهای یادگیری هوشمند، انعطاف پذیر و مبتنی بر تعامل سوق داده است. این پژوهش با هدف بررسی اثر چنین محیط هایی بر سه بعد کلیدی رشد دانش آموزان شامل توانمندی های شناختی، هیجانی و اجتماعی انجام شد. در محیط های یادگیری هوشمند، دانش آموزان از طریق تجربه محوری، تعامل های چندسویه، و آزادی در انتخاب مسیر یادگیری، فرصت توسعه عمیق مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و خلاقیت شناختی را پیدا می کنند. از سوی دیگر، استفاده از فناوری های تعاملی موجب شکل گیری فضای عاطفی مثبت و رشد مهارت های خودتنظیمی هیجانی می شود. در بعد اجتماعی، کلاس های مشارکتی مبتنی بر گفت وگو و همکاری باعث تقویت حس تعلق، همدلی و مسئولیت پذیری در دانش آموزان می گردد. روش تحقیق این مطالعه، توصیفی–تحلیلی با بهره گیری از داده های نظری و پژوهش های عملی در زمینه طراحی فضاهای آموزشی نوین است. نتایج نشان داد که انعطاف در ساختار آموزشی و تاکید بر تعاملات انسانی و فناورانه، می تواند منجر به رشد همزمان ابعاد شناختی، هیجانی و اجتماعی در فرآیند یادگیری شود؛ امری که در نهایت به شکل گیری نسلی کنش گر، متفکر و سازنده در جامعه دانش محور منتهی خواهد شد. واژگان کلیدی: یادگیری هوشمند، محیط تعاملی، رشد شناختی، هوش هیجانی، تعامل اجتماعی، آموزش نوین