بررسی رابطه نگرش دانش آموزان به درس تربیت بدنی و فعالیت بدنی روزانه آن ها

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین نگرش دانش آموزان دوره متوسطه نسبت به درس تربیت بدنی و میزان فعالیت بدنی روزانه آن ها در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره متوسطه اول و دوم کشور در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل می دادند که با توجه به نامحدود بودن جامعه، نمونه ای به حجم ۴۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای از مناطق مختلف آموزشی کشور انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد نگرش به درس تربیت بدنی و پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون) انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین نگرش دانش آموزان به درس تربیت بدنی و فعالیت بدنی روزانه آن ها رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، ابعاد نگرش عاطفی، شناختی و رفتاری به طور معناداری توانایی پیش بینی میزان فعالیت بدنی روزانه دانش آموزان را داشتند. بر اساس نتایج، دانش آموزانی که نگرش مثبت تری نسبت به درس تربیت بدنی داشتند، در اوقات فراغت خود نیز فعال تر بودند. این یافته ها بر اهمیت بهبود کیفیت درس تربیت بدنی و تلاش برای ایجاد نگرش مثبت در دانش آموزان به منظور ارتقای سطح سلامت و فعالیت بدنی روزانه آن ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: نگرش ، تربیت بدنی ، فعالیت بدنی ، دانش آموزان ، سلامت.