فضای روانی مدرسه و پیامدهای آن بر انگیزش تحصیلی و بهزیستی یادگیرندگان

فضای روانی مدرسه به عنوان یکی از مولفه های بنیادین محیط های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری تجربه های یادگیری، انگیزش تحصیلی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان ایفا می کند. هدف مقاله حاضر تبیین ابعاد و مولفه های فضای روانی مدرسه و تحلیل پیامدهای آن بر انگیزش تحصیلی و بهزیستی یادگیرندگان در سطوح مختلف آموزشی است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات و منابع معتبر علمی انجام شده است. در این چارچوب، ابتدا مفاهیم نظری مرتبط با فضای روانی مدرسه و پیوند آن با نظریه های انگیزش و بهزیستی مورد بررسی قرار گرفته و سپس نقش عناصر کلیدی همچون روابط معلم و دانش آموز، تعاملات همسالان، احساس تعلق، امنیت روانی و شیوه های مدیریتی مدرسه تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فضای روانی مثبت و حمایتگر می تواند به افزایش انگیزش درونی، ارتقای خودکارآمدی تحصیلی و بهبود سلامت روان دانش آموزان منجر شود، درحالی که فضای روانی نامطلوب زمینه ساز کاهش انگیزش، افت تحصیلی و بروز مشکلات هیجانی و رفتاری است. نتایج مقاله بر ضرورت توجه نظام مند سیاست گذاران آموزشی و کنشگران مدرسه به ارتقای فضای روانی به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت آموزش و پرورش تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فضای روانی مدرسه ، انگیزش تحصیلی ، بهزیستی یادگیرندگان ، سلامت روان دانش آموزان ، اقلیم مدرسه