مدیریت مدرسه ابتدایی با رویکرد انسان محور؛ نگاهی روان شناختی به تعاملات آموزشی

مدیریت مدرسه ابتدایی با رویکرد انسان محور به عنوان یکی از رویکردهای نوین مدیریت آموزشی، بر توجه به نیازهای روان شناختی، هیجانی و اجتماعی کنشگران اصلی مدرسه، به ویژه دانش آموزان و معلمان، تاکید دارد. هدف این مقاله تبیین ابعاد نظری و کاربردی مدیریت انسان محور در مدرسه ابتدایی و تحلیل نقش آن در بهبود تعاملات آموزشی با اتکا بر دیدگاه های روان شناسی عمومی است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر و منابع علمی حوزه مدیریت آموزشی و روان شناسی انجام شده است. داده های پژوهش از طریق تحلیل متون علمی، اسناد آموزشی و پژوهش های پیشین گردآوری و به صورت کیفی مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که به کارگیری اصول مدیریت انسان محور، از جمله احترام به کرامت انسانی، مشارکت فعال معلمان، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و ایجاد فضای امن روانی، نقش موثری در ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و بهبود عملکرد مدرسه ابتدایی دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که آگاهی مدیر مدرسه از مبانی روان شناختی تعاملات آموزشی می تواند زمینه ساز افزایش انگیزش، کاهش تعارضات و تقویت احساس تعلق در میان اعضای مدرسه شود. این مقاله بر ضرورت بازاندیشی در شیوه های مدیریتی مدارس ابتدایی با محوریت انسان و روابط انسانی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت انسان محور ، مدرسه ابتدایی ، روان شناسی آموزشی ، تعاملات آموزشی ، مدیر مدرسه