نقش روش تدریس در آموزش کودکان دارای نیازهای ویژه

تدریس دانش آموزان با نیازهای ویژه یکی از مهم ترین و چالش برانگیزترین جنبه های آموزش و پرورش است. دانش آموزان با نیازهای ویژه شامل کسانی هستند که دارای ناتوانی های جسمی، ذهنی، حسی و یا مشکلات رفتاری و عاطفی هستند. این دانش آموزان نیازمند رویکردهای خاص و فردی سازی شده در آموزش هستند تا بتوانند به بهترین شکل ممکن به یادگیری بپردازند.اهمیت توجه به نیازهای ویژه در آموزش از آنجا ناشی می شود که این دانش آموزان، همانند دیگر دانش آموزان، حق دارند تا به آموزش با کیفیت و مناسب دسترسی داشته باشند. این امر نه تنها به بهبود کیفیت زندگی آنان کمک می کند، بلکه می تواند به جامعه نیز در بهره مندی از توانایی ها و استعدادهای متنوع آنان یاری رساند.عدالت اجتماعی زمانی در جامعه بسط و تحقق می یابد که اجتماع برای همه افراد خود امکاناتی فراهم آورد تا مجال بروز و شکوفایی استعدادها و پرورش نیروهای نهفته خود را بیابند و به حداکثر رشد و نموی که در خور آنند نائل آیند.با توجه به این اصل مسلم که معیار سنجش انسان ها باید متکی بر اساس توانایی و قدرت آن ها باشد و نه بر اساس ضعف ها، محدودیت ها و ناتوانی ها و با در نظر گرفتن این که تعلیم و تربیت وسیله ای است برای رسیدن به اهداف والای زندگی؛ مسئله تعلیم، تامین، تربیت و حمایت از معلولین به خصوص افراد کم توان ذهنی و خانواده ی آن ها به منظور توان بخشیدن به این گروه و آماده کردن آنان جهت قبول مسئولیت هایی که قادر به انجام آن ها هستند و همچنین ایجاد و زمینه سازی مناسب درجامعه برای پذیرفتن منطقی و اصولی و به دور از ابراز عطوفت های ترحم آمیز نهایت اهمیت و ضرورت را دارا است.منظور از کودک با نیازهای ویژه کودکی است که در روند آموزش، به توجه، امکانات و یا تدابیر ویژه ای -علاوه بر آنچه برای همه کودکان موجود است- نیاز دارد.