کلاس درس به مثابه فضای اخلاقی–تربیتی

کلاس درس در اغلب رویکردهای آموزشی، به عنوان فضایی فنی برای اجرای برنامه درسی و انتقال محتوا تلقی می شود، در حالی که از منظر فلسفه تعلیم و تربیت، کلاس درس زیست جهانی انسانی، اخلاقی و تربیتی است که در آن، یادگیری، هویت و روابط انسانی شکل می گیرند. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی و انسان محور، کلاس درس را به مثابه فضای اخلاقی–تربیتی بازخوانی می کند. با تکیه بر مبانی فلسفه آموزش، رویکرد پدیدارشناختی و نظریه های تربیت اخلاقی، پژوهش حاضر نشان می دهد که کلاس درس، فراتر از یک مکان فیزیکی، عرصه ای برای تجربه ارزش ها، معنا، مسئولیت و شکل گیری هویت تحصیلی و اخلاقی دانش آموز است. یافته های تحلیلی مقاله بیانگر آن است که کیفیت روابط انسانی، شیوه تدریس و نوع کنش معلم در کلاس درس، نقش تعیین کننده ای در اخلاقی شدن تجربه یادگیری دارد. این پژوهش می کوشد چارچوبی نظری برای فهم کلاس درس به عنوان هسته اخلاقی مدرسه انسان محور ارائه دهد.