مدرسه انسان محور و نقش آن در بازتعریف مفهوم تدریس در آموزش معاصر

در دهه های اخیر، تحولات نظری در فلسفه تعلیم وتربیت، روان شناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش، نگاه تازه ای به مفهوم مدرسه و تدریس پدید آورده اند. مدرسه دیگر صرفا فضایی برای انتقال دانش رسمی تلقی نمی شود، بلکه نهادی انسان محور است که وظیفه اصلی آن، پرورش انسان خودآگاه، مسئول و معناجو است. در این چارچوب، مفهوم تدریس نیز دستخوش بازتعریف بنیادین شده و از کنش انتقالی به کنشی تربیتی، اخلاقی و رابطه محور تغییر یافته است. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی نقش مدرسه انسان محور در بازتعریف مفهوم تدریس در آموزش معاصر می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تدریس در مدرسه انسان محور، فرایندی چندبعدی است که بر رابطه انسانی، معنا، تجربه زیسته و رشد همه جانبه دانش آموز استوار است.