فهم نشدن در کلاس درس تحلیل انسان محور ابهام، نادانی و سکوت به مثابه تجربه های تربیتی در زیست جهان آموزشی

پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی به واکاوی پدیده «فهم نشدن» و ابهام در فرایند یادگیری می پردازد. در نظام های آموزشی سنتی و نتیجه گرا، نفهمیدن غالبا به عنوان یک نقص شناختی یا تنبلی آموزشی نگریسته می شود. اما این مقاله با اتکا به پارادایم انسان محور و چارچوب زیست جهان، استدلال می کند که ابهام و سکوت دانش آموز، بخشی گریزناپذیر و حتی ضروری از فرایند «شدن» و تربیت است. یافته ها نشان می دهد که اگر معلم فضای امنی برای ابراز «نمی فهمم» فراهم کند، این نقطه کور به دریچه ای برای پیوند عمیق تر تربیتی تبدیل می شود. مقاله نتیجه می گیرد که پذیرش ابهام از سوی معلم، به کاهش اضطراب یادگیری و تقویت اعتمادبه نفس درونی دانش آموز منجر می گردد.