عدالت آموزشی ازمنظر روان شناسی تربیتی در آموزش معاصر

عدالت آموزشی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین نظام های آموزشی معاصر، در دهه های اخیر به طور فزاینده ای مورد توجه پژوهشگران حوزه تعلیم وتربیت و به ویژه روان شناسی تربیتی قرار گرفته است. در شرایطی که نظام های آموزشی با تنوع گسترده ای از تفاوت های فردی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی میان یادگیرندگان مواجه هستند، تحقق عدالت آموزشی دیگر صرفا به معنای توزیع برابر منابع آموزشی نیست، بلکه مستلزم درک عمیق تری از نیازهای روان شناختی، انگیزشی و شناختی دانش آموزان در فرایند یادگیری است. از منظر روان شناسی تربیتی، عدالت آموزشی به معنای فراهم سازی فرصت های یادگیری متناسب با ویژگی های فردی یادگیرندگان، ایجاد محیط های یادگیری حمایتگر، تقویت احساس شایستگی و خودکارآمدی، و کاهش موانع روانی موثر بر عملکرد تحصیلی تعریف می شود.