تاثیر روایت گری آموزشی معلم بر ماندگاری مفاهیم و تفکیک حفظ از فهم

در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم وتربیت به نقش شیوه های نوین تدریس در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان افزایش یافته است. یکی از این شیوه ها، روایت گری آموزشی معلم است که به عنوان ابزاری موثر برای معنادار کردن مفاهیم درسی و عبور از یادگیری سطحی و حفظ محور مطرح می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر روایت گری آموزشی معلم بر ماندگاری مفاهیم درسی و تفکیک یادگیری مبتنی بر حفظ از یادگیری مبتنی بر فهم در دانش آموزان است.این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مبانی نظری روان شناسی شناختی و یادگیری معناگرا انجام شده است. روایت گری آموزشی به عنوان فرآیندی تعریف می شود که در آن معلم مفاهیم انتزاعی و محتوای آموزشی را در قالب داستان ها، مثال های واقعی، موقعیت های زندگی محور و پیوندهای عاطفی ارائه می دهد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که استفاده هدفمند از روایت گری، از طریق فعال سازی هم زمان حافظه معنایی و عاطفی، موجب افزایش عمق پردازش اطلاعات و در نتیجه ماندگاری بیشتر مفاهیم در حافظه بلندمدت دانش آموزان می شود.نتایج همچنین حاکی از آن است که روایت گری آموزشی، با ایجاد پیوند منطقی میان دانسته های پیشین و مفاهیم جدید، به دانش آموزان کمک می کند تا تفاوت میان حفظ طوطی وار مطالب و فهم عمیق آن ها را درک کنند. در چنین شرایطی، یادگیری از سطح بازتولید اطلاعات فراتر رفته و به سطح تفسیر، تحلیل و کاربرد مفاهیم منتقل می شود. این امر نه تنها کیفیت یادگیری را بهبود می بخشد، بلکه نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری را نیز مثبت تر می سازد.در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که روایت گری آموزشی معلم می تواند به عنوان راهبردی موثر در کاهش حفظ محوری، تقویت فهم مفهومی و افزایش ماندگاری یادگیری مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و معلمان قرار گیرد. بهره گیری آگاهانه از این رویکرد، گامی مهم در جهت تحقق یادگیری عمیق و معنادار در نظام آموزشی محسوب می شود.