اخلاقی سازی در کلاس درس و برای دانش آموزان: یک کاوش پدیدارشناسانه و انسان گونه

این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسانه و انسان گونه به کاوش عمیق در پدیده ی پیچیده ی «اخلاقی سازی نفهمیدن» در بستر جهان زیسته ی کلاس درس می پردازد. در فرهنگ های آموزشی رایج، غالبا ندانستن یا نفهمیدن، نه صرفا به عنوان یک شکاف شناختی، بلکه به عنوان یک شکست اخلاقی یا تقصیر شخصی تلقی می شود. این رویکرد، موجب تولید سکوت، افزایش اضطراب یادگیری و سرکوب پرسشگری اصیل در دانش آموزان می گردد. تمرکز اصلی این جستار، بر نحوه ی تجلی این اخلاقی سازی از طریق اقتدار نرم معلم، تعاملات مبتنی بر ابهام هدایت شده، و پدیدار شدن خطا به مثابه محک اخلاقی است. با الهام از مفاهیم بنیادین پدیدارشناسی تفسیری (مانند بازگشت به اشیاء به مثابه خودشان در نزد هوسرل و گادامر)، تحلیل بر این نکته متمرکز است که چگونه جهان بینی و پیش فرض های نهفته در تعاملات کلاسی، به طور نامحسوس، شایستگی های شناختی را با صلاحیت های اخلاقی همسان سازی می کنند. ما استدلال می کنیم که این همسانی سازی، عدالت آموزشی را به چالش می کشد، زیرا فضایی را ایجاد می کند که در آن، تلاش برای فهمیدن (فرآیند) مورد ارزش گذاری کمتری قرار می گیرد نسبت به پاسخ صحیح (نتیجه). این مقاله با تحلیل پدیدارهای سکوت، تاخیر در پاسخگویی و ارائه ی پاسخ های مبهم، نشان می دهد که چگونه این فرآیندها توسط ساختارهای اقتداری نهادینه شده و منجر به شکل گیری «هویت یادگیرنده معذب» می شود. هدف نهایی، بازگشایی فضایی است که در آن نفهمیدن، به مثابه یک امکان وجودی برای تامل و توسعه ی حقیقت همدلانه (هابرماسی) دیده شود، نه یک نقص قابل سرزنش. این پژوهش با تکیه بر تحلیل های انسان گونه (ون مانن) و مفهوم سازی های نظری (آرنت، شون)، کوششی است برای اخلاقی زدایی از فرآیند یادگیری و احیای کرامت شناختی فرد.