نگاهی به واژه «کفت» در میان شاهنامه پژوهان و لغت پردازان

فردوسی در بهره گیری از واژگان پارسی سره، دقت ویژه ای داشته به گونه ای که بعضی از واژگان تنها در شاه نامه دیده می شود این امر باعث دشواری در شرح لغات و بیت هایی از شاه نامه شده است. یکی از این کلمات که فعل ایرانی رایج در زبان پهلوی و ادبیات محلی است مصدر «کفتن/ kaftan» به معنای «افتادن» است و به خاطر استعمال انحصاری فردوسی برخی آن را به اشتباه عربی دانسته، گروهی به خاطر زنجیره کلام و همنشینی این واژه با کلمات دیگر آن را به ضم «ک» از «شکفتن» می خوانند، عده ای تصور معانی مجازی برای آن نموده اند و ... متاسفانه از معنای «افتاد» که قرابت لفظی و محتوایی بیش تری با این واژه دارد، غفلت کرده اند. هدف این پژوهش، تشریح اشتباه شاه نامه پژوهان، لغت پردازان و سایر متونی است که در ارائه معنی لغات از توجه به لغت نامه های کهن فارسی و فرهنگ های غنی و ریشه دار خط فارسی غافل اند. روش تحقیق به صورت توصیف و تحلیل متون و روش گردآوری اطلاعات، اسنادی و کتابخانه ای است. جامعه آماری شامل کتب ادبی به ویژه شاه نامه و فرهنگ های لغت هاست. نمونه های آماری فعل «کفت» است.

کلیدواژه ها:

کفت ، شاهنامه پژوهان ، لغت پردازان و ادبیات محلی