مقایسه اثربخشی روش های آموزش مبتنی بر بازی سازی و تدریس سنتی درس تربیت بدنی در تقویت توانایی های تیمی دانشجویان

هدف از این پژوهش، مقایسه اثربخشی دو روش آموزش مبتنی بر بازی سازی و آموزش سنتی در درس تربیت بدنی بر تقویت توانایی های تیمی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان پسر دانشگاه فرهنگیان استان خراسان شمالی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که به صورت تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه ۳۰ نفره تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت آموزش مبتنی بر بازی سازی و گروه کنترل با روش سنتی آموزش دیدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه استاندارد ارزیابی توانایی های تیمی بود که روایی و پایایی آن در پژوهش های پیشین تایید شده است. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل و تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات پس آزمون توانایی های تیمی در گروه بازی سازی به طور معناداری بالاتر از گروه سنتی بود. همچنین، ابعاد مختلف توانایی های تیمی نظیر همکاری، مسئولیت پذیری، ارتباط موثر و تصمیم گیری گروهی در گروه آزمایش بهبود چشمگیری یافت. بر اساس نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که آموزش مبتنی بر بازی سازی به دلیل ویژگی های تعاملی، انگیزشی و چالش برانگیز خود، بستری مناسب برای ارتقاء مهارت های تیمی دانشجویان فراهم می کند. بنابراین، استفاده از این روش در برنامه های درسی تربیت بدنی دانشگاهی به منظور ارتقاء یادگیری گروهی و مهارت های اجتماعی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش تربیت بدنی ، بازی سازی ، مهارت های اجتماعی ، توانایی های تیمی