ارزیابی کارآمدی آموزش مبتنی بر حل مسئله بر انطباق والدینی، سبک های والدگری و ساماندهی هیجانی در مادران دارای فرزند خردسال پرخاشگر

هدف از انجام پژوهش حاضر ارزیابی کارآمدی آموزش مبتنی بر حل مسئله بر انطباق والدینی، سبک های فرزند پروری و ساماندهی هیجانی مادران دارای فرزند خردسال پرخاشگر بود. این پژوهش با روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون و با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران کودکان قبل سن دبستان شهر بابل که با استفاده از پرسشنامه پرخاشگری کودکان واحدی و همکاران (۱۳۸۷) رفتار پرخاشگرانه دارند، بود. در این پژوهش تعداد افراد نمونه برای هر یک از گروه های آزمایش و گروه کنترل ۱۷ نفر و در مجموع ۳۲ نفر با توجه به طرح پژوهشی (نیمه آزمایشی) بصورت در دسترس و از بین داوطلبان و با توجه به ملاک های ورود و خروج نمونه انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل درنظر گرفته شد. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه های ساماندهی هیجانی گراس و جان (۲۰۰۳)، سبک های والدگری بامریند (۱۹۹۱)، انطباق والدینی پورتر (۱۹۵۴) و پرخاشگری واحدی و همکاران (۱۳۸۷) استفاده شد. آموزش حل مساله توسط ظفری و همکاران (۱۴۰۱) در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای اجرا شد. نتایج نشان داد که آموزش حل مسئله بر ساماندهی هیجانی مادران دارای فرزند پرخاشگر به میزان ۳۱/۰ واحد تاثیر دارد و این روش آموزشی بر کاهش سطح سرکوبی مادران دارای فرزند پرخاشگر به میزان ۲۵/۰ واحد تاثیر دارد. همچنین، آموزش حل مسئله بر سبک های والدگری مادران دارای فرزند پرخاشگر به میزان ۲۸/۰ واحد تاثیر دارد . هم چنین آموزش حل مسئله بر بهبود سطح انطباق والدینی مادران دارای فرزند پرخاشگر به میزان ۳۲/۰ واحد تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش حل مسئله ، انطباق والدینی ، سبک های والدگری ، ساماندهی هیجانی ، کودکان پرخاشگر