تاثیر رویکرد مذهبی و گرایش مزدیسنایی شاهان هخامنشی بر عملکرد آنان

دین مزدیسنایی، دین حاضر در سه دوره باستانی ایران است و از این رو آموزه های آن کیش بر سراسر ایران تاثیرگذار بوده است. از سوی دیگر رویکرد مذهبی پادشاهان هر دوره در نفوذ، گسترش و قوت و ضعف آن و نفوذ دین مردان بی تاثیر نبوده است. ازین رو باید نقش و عملکرد دین مزدیسنایی و رویکرد پادشاهان به آن در هر دوره مورد تحلیل و بررسی قرار گیرد.

این پژوهش به روش توصیفی– تحلیلی و بر پایه مطالعات اسنادی- کتابخانه ای انجام شده است و هدف از آن مطالعه عملکرد دین زردشت در دوره هخامنشیان و تحلیل رویکرد پادشاهان به این دین و تاثیر آن بر جامعه هخامنشی است. و در پایان به این نتیجه خواهد رسید که پادشاهان هخامنشی نه تنها به دین زردشت بلکه به تمام دین ها و کیش های موجود در قلمرو خود با دید تسامح و احترام می نگریستند و مردم در تمام متصرفات آن ها آزادانه اعمال مذهبی خود را برگزار می نمودند. تشابهات متون اوستا با کتیبه ها و حضور نام اهورامزدا در سنگ نوشته ها بیانگر آن است که پادشاهان هخامنشی با آموزه های زردشت آشنایی کامل داشته اند اما کاملا آگاهانه از گسترش و حکومتی شدن آیین مزدیسنایی و در نهایت رواج تک مذهبی، جلوگیری می نمودند. پرستشگاه ها، آیین خاکسپاری، حضور موازی دیگر آیین ها و رفتار با مغان همه نشان از آزاد اندیشی مذهبی و زردشتی نبودن پادشاهان و جامعه هخامنشی دارد.

کلیدواژه ها:

آیین زردشت ، پادشاهان هخامنشی ، رویکرد مذهبی ، جامعه.