ساخت یابی ناسیونالیسم روانشناسانه در هویت سازی دوره پهلوی اول

مسئله پژوهش بر دو معرفت نظری برساخت گرایی و ناسیونالیسم روانشناسانه، مفهوم مرکزی هویت ملی و یک مصداق مشخص از تاریخ ایران یعنی دوره پهلوی اول بنا نهاده شده است و هدف بررسی امکان و امتناع نظریات مذکور در ساختار جامعه ایران می باشد. سوال اصلی چگونگی تاثیر ناسیونالیسم روانشناسانه در برساخت هویت ملی ایران در دوره پهلوی اول است. فرضیه پژوهش بر اساس این گزاره تبیین می شود که برسازی هویت ملی در دولت پهلوی اول مبتنی بر سازوکارهای ساحت روانشناختی ناسیونالیسم با تاکید افراطی به گذشته با عظمت ایران و برخورد عداوت آمیز با دین و سنت های فرهنگی اسلامی و هویت سایر اقوام، موجب گسست ملی گردیده است. با استناد مدارک تاریخی و با روش توصیفی-تاریخی، یافته های تحقیق این است که هویت سازی در دوران پهلوی اول که با متن و محتوای جامعه ایرانی ناسازگار بود و موجب ناراحتی عمومی از رژیم پهلوی اول و تعارض، گسست و دوپارگی هویتی و دلزدگی ملی شد و مقاومت در برابر ساختار قدرت سیاسی و انفعال جامعه در برابر بیگانگان را بر جای گذاشت.

کلیدواژه ها:

ناسیونالیسم روانشناسانه ، هویت ملی ، دولت مدرن ، باستان گرایی ، پهلوی اول