آموزش زبان عربی؛ از روش های سنتی تا الگوهای نوین یادگیری

هدف این پژوهش، واکاوی و مقایسه تطبیقی روش های سنتی و الگوهای نوین در آموزش زبان عربی با تمرکز بر کارایی و اثربخشی هر یک است. با توجه به تغییرات پارادایم آموزشی در سده اخیر و ظهور رویکردهای ارتباطی، آموزش زبان عربی در ایران و جهان اسلام با چالش هایی نظیر عدم کاربردی بودن مهارت های کسب شده مواجه است. این پژوهش با روش توصیفی-مروری و به صورت کتابخانه ای انجام شده است. داده ها نشان می دهند که اگرچه روش های سنتی مبتنی بر دستور و ترجمه در انتقال دانش صوری و آشنایی با متون کهن کارآمدند، اما در پرورش مهارت های گفتاری و شنیداری ناکارآمد هستند. در مقابل، الگوهای نوین مبتنی بر ارتباط، یادگیری الکترونیک و تلفیق گرایی، انگیزه یادگیرندگان را افزایش داده و تعاملات زبانی را بهبود می بخشند. نتایج حاصله حاکی از آن است که رویکرد تلفیقی که از نقاط قوت روش سنتی در آموزش ساختار و روش نوین در پرورش مهارت های ارتباطی بهره می برد، بهترین رویکرد برای آموزش زبان عربی در نظام های آموزشی کنونی است.

کلیدواژه ها:

: آموزش زبان عربی ، روش های سنتی ، الگوهای نوین ، رویکرد ارتباطی ، یادگیری الکترونیک