نقش بازخورد خودتنظیمی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

بازخورد خودتنظیمی یکی از ابزارهای نوین و موثر در فرایند یادگیری است که با تمرکز بر مهارت های خودتنظیمی و مسئولیت پذیری، دانش آموزان را به یادگیرندگانی مستقل و فعال تبدیل می کند. این نوع بازخورد، برخلاف روش های سنتی که عمدتا بر نتایج یادگیری تاکید دارند، بر فرایندهای شناختی و توانایی های فردی دانش آموزان تمرکز داشته و آن ها را در مسیر بهبود عملکرد تحصیلی و یادگیری مادام العمر هدایت می کند. هدف این مقاله، بررسی نقش بازخورد خودتنظیمی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، چالش ها و محدودیت های اجرای آن و ارائه راهکارهایی برای رفع این موانع است. روش مطالعه به صورت تحلیلی-مروری بوده و تلاش شده است تا با تحلیل ابعاد مختلف موضوع، اهمیت این نوع بازخورد در ارتقای کیفیت آموزشی روشن شود. نتایج نشان می دهد که بازخورد خودتنظیمی با تاثیر مثبت بر انگیزه درونی، خودباوری و مهارت های خودمدیریتی، نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود، بلکه زمینه ساز یادگیری پایدار و عمیق تر است. از سوی دیگر، چالش هایی مانند ناآشنایی معلمان با تکنیک های طراحی بازخورد، مقاومت دانش آموزان در برابر تغییر الگوهای یادگیری و محدودیت زمان کلاس، موانعی در مسیر اجرای موثر این رویکرد هستند. پیشنهاداتی مانند آموزش معلمان، بهره گیری از فناوری های آموزشی، ادغام بازخورد خودتنظیمی در برنامه های درسی و ایجاد محیط حمایتی در مدارس می تواند به رفع این چالش ها کمک کند. این مقاله با تاکید بر اهمیت بازخورد خودتنظیمی در سیاست گذاری های آموزشی و ارائه پیشنهادات برای پژوهش های آتی، به دنبال فراهم کردن بستر مناسب برای توسعه این رویکرد و ارتقای کیفیت آموزش در مدارس است.

کلیدواژه ها:

بازخورد خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری مستقل ، چالش های آموزشی ، انگیزه درونی