کارآفرینی دانش آموزان: تحلیل ابعاد نظری و راهبردهای توسعه در نظام آموزشی

این مقاله به بررسی جامع و عمیق مفهوم نوظهور «کارآفرینی دانش آموزان» (Student Entrepreneurship) در بستر نظام های آموزشی نوین می پردازد. هدف اصلی پژوهش، تحلیل چارچوب های نظری حاکم بر این حوزه، شامل نظریه یادگیری اجتماعی آلبرت بندورا، نظریه خودتعیین گری (SDT)، مفهوم سرمایه انسانی، و رویکردهای جهانی یونسکو، و ارائه یک مدل تحلیلی-نظری برای توسعه این مهارت در میان دانش آموزان است. کارآفرینی در محیط های آموزشی صرفا به معنای تاسیس کسب وکار نیست، بلکه شامل پرورش ذهنیت خلاق، ریسک پذیری، توانایی حل مسئله، و نوآوری است که سنگ بنای توسعه اقتصادی و اجتماعی پایدار محسوب می شود (زاهدی و همکاران، ۱۳۹۸). پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و اسنادی، به تحلیل یافته های نظری-تحلیلی می پردازد تا شکاف های موجود میان تئوری و عملکرد در نظام آموزشی کشور را مشخص کند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق مدل های انگیزشی (SDT) با تقویت مدل های رفتاری (بندورا) می تواند به شکل گیری خودکارآمدی کارآفرینانه در دانش آموزان منجر شود (عابدینی و احمدی، ۱۳۹۹). این مقاله با تاکید بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و رویکردهای ارزشیابی، راهبردهایی سیاستی و آموزشی برای نهادینه سازی فرهنگ کارآفرینی از سطوح پایه ارائه می دهد.