سرمایه اجتماعی مدرسه: چگونه اعتماد و تعامل بین اولیا و مدرسه را افزایش دهیم؟
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 28
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS04_16738
تاریخ نمایه سازی: 5 اسفند 1404
چکیده مقاله:
در دهه های اخیر، مفهوم سرمایه اجتماعی به عنوان یکی از کلیدی ترین شاخص های سنجش سلامت، پویایی و کارآمدی جوامع و نهادهای اجتماعی مورد توجه گسترده صاحب نظران حوزه های جامعه شناسی، اقتصاد و علوم تربیتی قرار گرفته است. مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی پس از خانواده، نه تنها عهده دار تربیت علمی و پرورش نسلی آگاه و متعهد است، بلکه خود به مثابه یک اجتماع کوچک، از تعاملات، روابط، هنجارها و شبکه های اجتماعی تاثیرپذیر و تاثیرگذار برخوردار می باشد. در این میان، "سرمایه اجتماعی مدرسه" که عمدتا بر پایه اعتماد متقابل، هنجارهای همکاری و شبکه های تعاملی میان کنشگران اصلی آن یعنی مدیران، معلمان، دانش آموزان و به ویژه اولیا استوار است، نقش بی بدیلی در تسهیل فرآیندهای آموزشی، افزایش کیفیت یادگیری، کاهش مشکلات رفتاری و ایجاد محیطی امن، حمایتگر و نشاط آفرین ایفا می کند. مقاله حاضر که با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با بهره گیری از آخرین یافته های پژوهشی و چارچوب های نظری مرتبط تدوین شده است، درصدد تبیین مفهوم سرمایه اجتماعی مدرسه، تحلیل اهمیت اعتماد و تعامل میان اولیا و مدرسه، و ارائه راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد برای تقویت این سرمایه حیاتی می باشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سرمایه اجتماعی مدرسه دارای ابعاد چندگانه ای از جمله اعتماد شناختی و عاطفی، شبکه های ارتباطی درونی و بیرونی، هنجارهای همیاری و حمایت متقابل، و مشارکت موثر و مسئولانه است. این سرمایه ارزشمند از طریق مکانیسم های متعددی مانند تسهیل جریان اطلاعات، کاهش هزینه های نظارت و کنترل، ایجاد احساس تعلق و هویت مشترک، و تقویت انگیزه های درونی برای همکاری، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر کیفیت فرآیندها و بروندادهای آموزشی تاثیر می گذارد. با این حال، در بسیاری از مدارس، به دلایل مختلف از جمله ضعف در ارتباطات، بی اعتمادی تاریخی، فقدان شفافیت، نبود ساختارهای مشارکت جویانه، و تغییرات سریع اجتماعی، سرمایه اجتماعی دستخوش فرسایش شده و تعامل اولیا و مدرسه به حداقل ممکن کاهش یافته است. مقاله در پایان، با ارائه راهکارهایی عملی در سطوح مختلف (فردی، بین فردی، سازمانی و فراسازمانی)، بر این نکته تاکید می کند که بازسازی و تقویت سرمایه اجتماعی مدرسه، نه یک اقدام حاشیه ای و تزئینی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای تحقق اهداف متعالی تعلیم و تربیت در عصر حاضر است.
کلیدواژه ها:
سرمایه اجتماعی مدرسه ، اعتماد ، تعامل اولیا و مدرسه ، مشارکت والدین ، هنجارهای همکاری ، شبکه های اجتماعی ، کیفیت آموزشی ، انسجام مدرسه ای
نویسندگان
حسین صدیقی دریجانی
لیسانس علوم تجربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان
محمدرضا ابراهیم پور
لیسانس علوم قضایی دانشگاه آزاد جیرفت
مینا مرادی جرجندی
کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی
فریبا مرسلی
کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه شهید باهنر کرمان