بررسی نقش معلم در یادگیری ترکیبی (Blended Learning) و تلفیق فناوری با آموزش سنتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در یادگیری ترکیبی (Blended Learning) و تلفیق فناوری با آموزش سنتی انجام شده است. یادگیری ترکیبی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، تلفیقی از آموزش حضوری و مجازی را ارائه می دهد و در سال های اخیر به ویژه پس از تجربه همه گیری کرونا، جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی جهان یافته است. در این رویکرد، نقش معلم دستخوش تغییرات اساسی شده و از انتقال دهنده صرف اطلاعات به تسهیل گر، راهنما و طراح تجربیات یادگیری تبدیل می گردد. این مطالعه با رویکردی کیفی و به روش توصیفی-تحلیلی، به واکاوی ابعاد مختلف نقش معلم در این حوزه می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که نقش معلم در یادگیری ترکیبی شامل ابعاد گوناگونی از جمله: طراح آموزشی (طراحی محتوای دیجیتال و تلفیق آن با آموزش حضوری)، تسهیل گر یادگیری (هدایت دانش آموزان در مسیر یادگیری مستقل)، ایجاد انگیزه و تعامل (حفظ ارتباط عاطفی در فضای مجازی)، ارزشیاب و بازخورددهنده (ارزیابی مستمر و ارائه بازخورد به موقع)، مدیر زمان و فضا (تنظیم مناسب نسبت آموزش حضوری و مجازی)، و توانمندساز دانش آموزان (آموزش سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیم) می شود. نتایج تحقیق تاکید می کند که موفقیت یادگیری ترکیبی، بیش از آنکه به فناوری وابسته باشد، به نقش آگاهانه و فعال معلم در تلفیق هدفمند دو فضای یادگیری بستگی دارد. معلم در این رویکرد نه تنها منسوخ نشده، بلکه نقشی حیاتی تر و پیچیده تر یافته است و نیازمند کسب شایستگی های جدیدی در حوزه فناوری آموزشی، طراحی یادگیری و ارتباطات مجازی می باشد.

کلیدواژه ها:

معلم ، یادگیری ترکیبی ، فناوری آموزشی ، آموزش سنتی ، تلفیق فناوری ، نقش معلم ، آموزش مجازی