رابطه فضیلت سازمانی، نقش درک شده از اخلاق و درک مسئولیت اجتماعی با خوداثربخشی شغلی مدیران در مدارس

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 55

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF01_8568

تاریخ نمایه سازی: 5 اسفند 1404

چکیده مقاله:

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه فضیلت سازمانی، نقش درک شده از اخلاق و درک مسئولیت اجتماعی با خوداثربخشی شغلی مدیران مدارس انجام شد.روش: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه مدیران مدارس شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۶۳۸ نفر بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۲۲۰ نفر انتخاب شدند که از این میان ۸ نفر به دلیل نقص در پاسخ دهی حذف شدند و در نهایت ۲۱۲ نفر به عنوان نمونه نهایی مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فضیلت سازمانی اترخت (۲۰۰۲) با ۲۵ گویه و پایایی ۸۶/۰، پرسشنامه نقش درک شده از اخلاق رابینر (۲۰۰۰) با ۳۰ گویه و پایایی ۸۷/۰، پرسشنامه مسئولیت پذیری هریسون گاف (۱۹۹۹) با ۴۲ گویه و پایایی ۷۰/۰ و پرسشنامه خوداثربخشی شغلی شرر و همکاران (۱۹۸۲) با ۱۷ گویه و پایایی ۸۶/۰ بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که بین فضیلت سازمانی و خوداثربخشی شغلی مدیران رابطه مثبت و معناداری وجود داشت (۰/۰۰۱>p، ۰/۵۲=r). همچنین بین نقش درک شده از اخلاق و خوداثربخشی شغلی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (۰/۰۰۱>p، ۰/۴۱=r). بین درک مسئولیت اجتماعی و خوداثربخشی شغلی نیز رابطه مثبت و معناداری وجود داشت (۰/۰۰۱>p، ۰/۵۵=r). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای پیش بین در مجموع ۵۸ درصد از واریانس خوداثربخشی شغلی را تبیین می کنند. ضرایب بتا برای فضیلت سازمانی ۰/۳۴، برای درک مسئولیت اجتماعی ۰/۳۳ و برای نقش درک شده از اخلاق ۰/۳۱ بود که همگی در سطح ۰/۰۰۱ معنادار بودند.نتیجه گیری: فضیلت سازمانی، نقش درک شده از اخلاق و درک مسئولیت اجتماعی از متغیرهای مهم و مرتبط با خوداثربخشی شغلی مدیران هستند. تقویت این متغیرها در سازمان های آموزشی می تواند به بهبود خوداثربخشی شغلی مدیران و در نتیجه افزایش کارایی و اثربخشی مدارس منجر شود.

نویسندگان

فریبا رحمانی

فوق لیسانس روانشناسی تربیتی ، دانشگاه آزاد صحنه