تله کمال گرایی در دانش آموزان ممتاز: وقتی «نمره کامل» به مانعی برای خلاقیت تبدیل می شود.

کمال گرایی در محیط های آموزشی، به ویژه در میان دانش آموزانی که برچسب «ممتاز» یا «تیزهوش» را یدک می کشند، غالبا به عنوان یک فضیلت و موتور محرک پیشرفت تحصیلی ستایش می شود. با این حال، پژوهش های عمیق در حوزه های روان شناسی شناختی و پداگوژی انتقادی نشان می دهد که تمرکز وسواس گونه بر کسب «نمره کامل»، به تدریج به یک تله ی روان شناختی ویرانگر تبدیل می گردد که ظرفیت های بنیادین تفکر واگرا، ریسک پذیری فکری و خلاقیت را در نطفه خفه می کند. این مقاله ی جامع، با رویکردی تحلیلی-انتقادی، به کالبدشکافی پدیده ی کمال گرایی روان رنجورانه در دانش آموزان برتر می پردازد و مکانیسم های عصب شناختی، روان شناختی و جامعه شناختی ای را که یادگیری اصیل را به یک مسابقه ی اضطراب آور برای بی نقص بودن تقلیل می دهند، تبیین می نماید. در این پژوهش، ضمن بررسی تقابل ذاتی سیستم های ارزیابی استاندارد با ذات پیش بینی ناپذیر نوآوری، نقش مخرب پویایی های خانوادگی و اکوسیستم های هنجارمرجع مدرسه ای در بازتولید سندروم ایمپاستر و ترس از شکست تحلیل می شود. هدف غایی، ارائه ی یک چارچوب تحول آفرین مبتنی بر نهادینه سازی «ذهنیت رشد» و استقرار پداگوژی «تاب آوری خلاق» است؛ چارچوبی که در آن، شکست نه به عنوان یک فاجعه ی هویتی، بلکه به مثابه یک داده ی حیاتی در مسیر اکتشاف و هم آفرینی دانش به رسمیت شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تله کمال گرایی ، دانش آموزان ممتاز ، تفکر واگرا ، خلاقیت ، سندروم ایمپاستر ، ذهنیت رشد ، ارزشیابی فرآیندمحور ، ترس از شکست ، پداگوژی انتقادی.