از نمره تا کارپوشه (پورتفولیو): مرگ تدریجی کارنامه های سنتی و تولد ارزیابی های جامع و کیفی

نظام های آموزشی در سراسر جهان در حال گذر از یک نقطه عطف تاریخی هستند؛ گذار از «سنجش یادگیری» (Assessment of Learning) که بر نمره و رتبه بندی تمرکز دارد، به «سنجش برای یادگیری» (Assessment for Learning) که هدف آن بهبود مستمر فرآیند آموزش است. کارنامه های سنتی که دانش آموز را به یک عدد دو رقمی (از ۰ تا ۲۰) تقلیل می دهند، دیگر قادر به بازتاب پیچیدگی های ذهنی، مهارت های نرم و خلاقیت نسل جدید نیستند. این مقاله با رویکردی انتقادی و تحلیلی، به بررسی جایگزینی نمره با «کارپوشه» یا پورتفولیو (Portfolio) می پردازد. کارپوشه نه تنها مجموعه ای از آثار، بلکه روایتی مستند از سفر یادگیری دانش آموز است که نقاط قوت، ضعف و پیشرفت او را در طول زمان نشان می دهد. در این پژوهش، مبانی نظری تغییر پارادایم از رفتارگرایی به سازنده گرایی، چالش های اجرایی ارزشیابی کیفی-توصیفی در ایران، نقش بازخورد توصیفی در انگیزش درونی و تاثیر تکنولوژی بر آینده سنجش بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که کارپوشه با فعال سازی فراشناخت و مسئولیت پذیری در دانش آموز، عدالت آموزشی را محقق کرده و اضطراب مخرب نمره را حذف می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی-توصیفی ، کارپوشه (پورتفولیو) ، سنجش فرآیندی ، پارادایم آموزشی ، بازخورد توصیفی ، فراشناخت ، عدالت آموزشی ، حذف نمره