رابطه بین آموزش مهارت های زندگی و افزایش تاب آوری (Resilience) در دانش آموزان مناطق محروم

دانش آموزان ساکن در مناطق محروم به دلیل مواجهه با عوامل استرس زای محیطی، اقتصادی و اجتماعی، در معرض خطر بیشتری برای آسیب های روانی -اجتماعی قرار دارند و تاب آوری به عنوان یک عامل محافظتی، نقش حیاتی در سازگاری مثبت این دانش آموزان با شرایط دشوار ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه آموزش مهارت های زندگی و افزایش تاب آوری در دانش آموزان مناطق محروم انجام شد. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه مناطق محروم بود که از میان آن ها تعداد نمونه ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی جلسات متعددی تحت آموزش مهارت های ده گانه زندگی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه تاب آوری بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین آموزش مهارت های زندگی و افزایش تاب آوری در دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد و مقایسه نمرات پس آزمون دو گروه حاکی از آن بود که میانگین نمرات تاب آوری و خرده مقیاس های آن در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بالاتر بود. نتایج این مطالعه بیانگر آن است که آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک راهبرد مداخله ای کارآمد، ظرفیت های روانی دانش آموزان مناطق محروم را برای مقابله با فشارهای محیطی ارتقا دهد؛ بنابراین گنجاندن نظام مند این آموزش ها در برنامه درسی مدارس مناطق کم برخوردار جهت توانمندسازی دانش آموزان و پیشگیری از آسیب های اجتماعی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تاب آوری ، دانش آموزان ، مناطق محروم ، سلامت روان ، مداخله آموزشی.