کاربرد روش های مثبت نگری و روانشناسی مثبت در افزایش خودکارآمدی کودکان با نیازهای ویژه

هدف پژوهش حاضر بررسی کاربرد روش های مثبت نگری و روانشناسی مثبت گرا در افزایش خودکارآمدی کودکان با نیازهای ویژه است. این مطالعه با هدف شناسایی راهکارها و شیوه های موثر روانشناسی مثبت گرا در ارتقای باورهای توانمندی و اعتماد به نفس کودکان انجام شده است. روش پژوهش مروری و تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی متون و مقالات علمی منتشر شده در زمینه روانشناسی مثبت، خودکارآمدی و آموزش کودکان با نیازهای ویژه جمع آوری و تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از تمرین های تقویت نقاط قوت، ایجاد محیط های حمایتی و تشویقی، آموزش مهارت های حل مسئله و توجه به موفقیت های کوچک کودکان، به شکل قابل توجهی موجب افزایش خودکارآمدی و انگیزه در یادگیری آنها می شود. همچنین، تمرکز بر احساسات مثبت، تقویت امید و ارائه بازخوردهای سازنده، نقش مهمی در تقویت اعتماد به نفس و توانمندسازی کودکان دارد. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری رویکردهای مثبت نگر و روانشناسی مثبت گرا می تواند به عنوان یک ابزار موثر در برنامه های آموزشی و توانبخشی کودکان با نیازهای ویژه مورد استفاده قرار گیرد و باعث ارتقای کیفیت یادگیری، رشد مهارت های اجتماعی و افزایش استقلال آنها شود.واژگان کلیدی: روانشناسی مثبت گرا، مثبت نگری، خودکارآمدی، کودکان با نیازهای ویژه، توانمندسازی، آموزش حمایتی