تاثیر آموزش مبتنی بر بازی بر بهبود مهارت های ارتباطی و کاهش اضطراب کودکان دچار اختلال طیف اتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی بر بهبود مهارت های ارتباطی و کاهش اضطراب کودکان دچار اختلال طیف اتیسم است. با توجه به اهمیت مهارت های اجتماعی و هیجانی در رشد کودکان مبتلا به اتیسم، پژوهش حاضر سعی دارد با مرور مطالعات موجود، نقش بازی و فعالیت های هدفمند آموزشی را در ارتقای توانمندی های ارتباطی و کاهش اضطراب این کودکان شناسایی کند.روش پژوهش به صورت مروری بوده و مطالعات مرتبط با آموزش مبتنی بر بازی، مهارت های ارتباطی و اضطراب در کودکان مبتلا به اتیسم از پایگاه های علمی معتبر جمع آوری و تحلیل شده است. تحلیل داده ها بر اساس شاخص های کیفی و اثرات مشاهده شده در پژوهش های پیشین انجام شد.یافته ها نشان داد که استفاده از رویکردهای بازی محور، به ویژه بازی های گروهی و فعالیت های تعاملی، موجب افزایش مهارت های ارتباطی کودکان، تقویت تعاملات اجتماعی، بهبود توانایی بیان احساسات و کاهش رفتارهای پرخطر و منزوی می شود. همچنین، فعالیت های بازی محور باعث کاهش اضطراب و استرس در کودکان مبتلا به اتیسم شده و زمینه را برای یادگیری مثبت و تعامل موثر با همسالان فراهم می کند.نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که آموزش مبتنی بر بازی، به عنوان یک ابزار آموزشی موثر و جذاب، می تواند نقش کلیدی در ارتقای مهارت های ارتباطی و کاهش اضطراب کودکان مبتلا به اتیسم ایفا کند و پیشنهاد می شود والدین، مربیان و درمانگران از این رویکرد در برنامه های آموزشی و توانبخشی کودکان استفاده کنند.واژه های کلیدی: آموزش مبتنی بر بازی، مهارت های ارتباطی، اضطراب، اختلال طیف اتیسم، کودکان