آموزش در شرایط بحران و تاب آوری معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تاب آوری معلمان و عملکرد آنان در شرایط بحران و همچنین شناسایی نقش میانجی استرس شغلی در این رابطه انجام شده است. وقوع بلایای طبیعی، پاندمی ها، و بحران های اجتماعی، سیستم های آموزشی را با چالش های بی سابقه ای مواجه کرده است که اثربخشی فرآیند آموزش را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. در این شرایط، توانایی معلمان برای حفظ سلامت روان، انطباق با شرایط جدید، و ادامه ارائه خدمات آموزشی، عاملی حیاتی تلقی می شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی–همبستگی و با استفاده از روش آمیخته (مکمل) به بررسی جامعه آماری متشکل از معلمان مقاطع مختلف تحصیلی در یک منطقه آموزشی پرداخته است. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون (CD-RISC)، پرسشنامه استرس شغلی اسپینر (SPS)، و مصاحبه های کیفی با گروهی از معلمان بوده است. نتایج تحلیل داده های کمی نشان داد که رابطه معناداری بین تاب آوری و عملکرد آموزشی در بحران وجود دارد؛ به طوری که معلمان با سطح تاب آوری بالاتر، عملکرد بهتری در مدیریت بحران از خود نشان دادند. همچنین، استرس شغلی به عنوان یک متغیر تعدیل کننده (واسطه) در این رابطه نقش ایفا می کند. یافته های کیفی نیز بر اهمیت حمایت سازمانی، آموزش های تخصصی تاب آوری و ایجاد شبکه های حمایتی در افزایش انطباق پذیری معلمان تاکید کردند. این پژوهش پیشنهاد می کند که برنامه های توسعه حرفه ای معلمان باید شامل مولفه های تمرکزیافته بر تاب آوری و مدیریت استرس در شرایط بحرانی باشد تا زیربنای پایداری سیستم آموزشی در برابر شوک های غیرمترقبه فراهم آید.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تاب آوری ، استرس شغلی ، آموزش در بحران ، عملکرد معلم ، سلامت روان سازمانی.