شایستگی های حرفه ای آموزگاران در اجرای موثر برنامه های آموزشی

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین شایستگی های حرفه ای مورد نیاز آموزگاران برای اجرای موثر برنامه های آموزشی در نظام تعلیم و تربیت جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. با توجه به نقش محوری آموزگار در تحقق اهداف برنامه درسی و لزوم همسویی عملکرد وی با تحولات آموزشی نوین، شناسایی و توسعه این شایستگی ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش تحقیق حاضر توصیفی-پیمایشی و از نوع کاربردی است. جامعه آماری شامل کلیه آموزگاران مقاطع ابتدایی و متوسطه شهر (نام شهر فرضی) می باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران (در صورت انجام پژوهش واقعی) تعیین شده و نمونه گیری به روش خوشه ای تصادفی انجام شده است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد شده مبتنی بر مدل های شایستگی جهانی و بومی است که پس از تایید روایی محتوایی و پایایی (با استفاده از آلفای کرونباخ) به کار گرفته شده است. یافته های پژوهش نشان داد که شایستگی های شناختی (دانش محتوایی و تربیتی)، شایستگی های مهارتی (طراحی آموزشی، ارزشیابی و استفاده از فناوری) و شایستگی های نگرشی (حرفه ای گری، اخلاق حرفه ای و تعهد سازمانی) تاثیر معناداری بر اثربخشی اجرای برنامه های آموزشی دارند. در این میان، شایستگی های مهارتی مرتبط با فناوری های نوین آموزشی بالاترین میانگین را به خود اختصاص داده اند، در حالی که برخی ابعاد شایستگی های نگرشی نیازمند توجه بیشتر در برنامه های توسعه حرفه ای هستند. نتایج حاکی از ضرورت بازنگری در برنامه های آموزش ضمن خدمت و توانمندسازی مستمر آموزگاران بر اساس مدل جامع شایستگی ها است تا اجرای برنامه های آموزشی به نحو احسن صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: شایستگی حرفه ای ، آموزگاران ، اجرای برنامه درسی ، اثربخشی آموزشی ، توسعه حرفه ای.