عدالت آموزشی در زیست جهان کلاس درس

این مقاله با هدف بررسی ماهیت عدالت آموزشی در بستر تجربه های زیسته روزمره کلاس درس، به کندوکاو در مولفه های پدیدارشناسانه و انسان محور این مفهوم بنیادین پرداخته است. عدالت آموزشی نه صرفا توزیع برابر منابع مادی، بلکه تجلی فهم متقابل، گفتمان اخلاقی و تعامل معنادار میان کنشگران تربیتی در "زیست جهان" کلاس است. با تکیه بر مبانی فلسفی هابرماس، آرنت، گادامر و رویکردهای تربیتی ون مانن و باقری، این پژوهش به واکاوی چگونگی شکل گیری نابرابری های خاموش، نقش زبان و سکوت در فرآیند یاددهی-یادگیری، و تاثیر ساختارهای رسمی بر تجربه زیسته می پردازد. تمرکز اصلی بر گذار از رویکردهای توزیعی صرف به تاکید بر عدالت رویه ای (گفتمان آزاد) و عدالت تعاملی (فهم متقابل) است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تحقق عدالت در کلاس درس مستلزم بازتعریف فرایندهای ارزیابی، گشودگی به گفتمان انتقادی، و توجه به "دیگری" به مثابه سوژه کامل است. این مقاله مسیرهایی تربیتی برای پرورش فضایی فراهم می آورد که در آن، حقوق بنیادین هر دانش آموز برای دیده شدن، شنیده شدن و مشارکت برابر در کنش های یادگیری محقق گردد.