نقش روش های تدریس فعال در افزایش یادگیری عمیق دانش آموزان

در دهه های اخیر، یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی، غلبه رویکردهای سنتی و حافظه محور بر فرآیند یاددهی–یادگیری بوده است؛ رویکردهایی که غالبا به یادگیری سطحی، فراموشی سریع مطالب و کاهش انگیزه تحصیلی دانش آموزان منجر می شوند. در چنین شرایطی، نیاز به بازاندیشی در شیوه های تدریس و حرکت به سوی روش های فعال و یادگیرنده محور بیش از پیش احساس می شود. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی این پرسش است که روش های تدریس فعال چگونه و از چه مسیرهایی می توانند به افزایش یادگیری عمیق دانش آموزان بینجامند و چه سازوکارهایی در این میان نقش تعیین کننده دارند. هدف مقاله حاضر، تبیین مبانی نظری و تجربی روش های تدریس فعال و تحلیل تاثیر آن ها بر ابعاد شناختی، عاطفی و فراشناختی یادگیری عمیق است.