واکاوی تاثیر روابط آموزشی بر نرخ ترک تحصیل دانش آموزان در نظام آموزشی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS04_16529
تاریخ نمایه سازی: 5 اسفند 1404
چکیده مقاله:
پدیده ترک تحصیل دانش آموزان به عنوان یکی از گسست های آسیب زا در مسیر توسعه پایدار و از چالش های بنیادین نظامات آموزشی در سطوح مختلف مطرح است که پیامدهای آن نه تنها فرد، بلکه تمام لایه های اجتماع را متاثر می سازد. این مقاله مروری با هدف واکاوی عمیق تاثیر روابط آموزشی بر نرخ ترک تحصیل، به بررسی این فرضیه می پردازد که کیفیت تعاملات انسانی در محیط مدرسه، عاملی تعیین کننده در ماندگاری یا خروج زودهنگام فراگیران از چرخه یادگیری است. در واقع، کلاس درس فراتر از یک فضای فیزیکی، قلمرویی اجتماعی و عاطفی است که در آن، نوع برخورد معلم و کیفیت پیوندهای میان فردی، زیربنای هویت تحصیلی دانش آموز را پی ریزی می کند. روابط آموزشی اثربخش که بر پایه احترام متقابل، درک نیازهای فردی و حمایت روانی استوار است، منجر به ایجاد حس تعلق عمیق در دانش آموز شده و او را در برابر دشواری های آموزشی مقاوم می سازد. یافته های حاصل از تحلیل مبانی نظری نشان می دهد که وقتی معلمان نقش تسهیل گر و حامی را ایفا می کنند، دانش آموزان سطوح بالاتری از اشتیاق تحصیلی را تجربه کرده و تمایل کمتری به رفتارهای گریزگرایانه نشان می دهند. علاوه بر این، تعاملات مثبت با همسالان در قالب گروه های یادگیری، شبکه ای از حمایت های عاطفی فراهم می آورد که از شکل گیری احساس انزوا و طردشدگی، که از عوامل کلیدی در تصمیم به ترک مدرسه هستند، جلوگیری می کند. در نقطه مقابل، الگوهای ارتباطی خشک، آمرانه و فقدان همدلی در محیط آموزشی، منجر به فرسایش روانی و کاهش خودارزشمندی در فراگیران شده و انگیزه تداوم تحصیل را در آن ها از بین می برد. این نوشتار بر این نکته تاکید دارد که بهبود شاخص های کمی و امکانات سخت افزاری به تنهایی برای کاهش نرخ ریزش تحصیلی کافی نیست، بلکه باید به سوی ارتقای مهارت های نرم و سواد ارتباطی در کادر آموزشی حرکت کرد. در حقیقت، بازسازی روابط در کلاس درس می تواند اثرات منفی ناشی از چالش های خانوادگی و اقتصادی را تعدیل کرده و مدرسه را به پناهگاهی امن برای رشد استعدادها تبدیل کند. در نهایت، نتایج این واکاوی نشان می دهد که تقویت پیوندهای عاطفی و حرفه ای در نظام آموزشی، راهبردی بنیادین برای تضمین پایداری تحصیلی و کاهش نرخ ترک تحصیل دانش آموزان در تمامی مقاطع محسوب می شود که نیازمند سیاست گذاری های کلان در تربیت معلمان توانمند در عرصه های ارتباطی است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علی درستان
لیسانس حسابداری
عباس روانان
فوق لیسانس زبان خارجه
صدرالله زکی زاده
لیسانس دبیری تربیت بدنی و علوم ورزشی