شیوه های تدریس مبتنی بر فعالیت: راهی به سوی یادگیری عمیق و پایدار دانش آموزان

مقدمه: نظام های آموزشی سنتی که بر محوریت معلم و انتقال یک طرفه اطلاعات استوار هستند، امروزه با چالش هایی نظیر کاهش انگیزه و عدم درگیری فعال یادگیرنده در فرآیند یادگیری مواجه شده اند. در مقابل، رویکردهای نوین آموزشی بر ضرورت مشارکت فعال دانش آموز در ساخت دانش تاکید می ورزند. هدف: پژوهش مروری حاضر با هدف تحلیل و بررسی شیوه های تدریس مبتنی بر فعالیت به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان انجام شده است. روش: این مطالعه با رویکرد مروری و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اسناد علمی و مقالات پژوهشی موجود در پایگاه های داخلی و بین المللی تدوین شده است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که روش های فعال تدریس، از جمله یادگیری مشارکتی، حل مسئله، ایفای نقش، پروژه محوری و گردش علمی، با تغییر نقش معلم از سخنران به تسهیل گر و نقش دانش آموز از شنونده منفعل به کنشگر فعال، بستری را فراهم می آورند که منجر به تعمیق یادگیری، پرورش خلاقیت و افزایش ماندگاری مطالب در ذهن می شود. نتیجه گیری: به کارگیری شیوه های تدریس مبتنی بر فعالیت، اگرچه مستلزم برنامه ریزی دقیق و آشنایی معلمان با اصول این رویکردهاست، اما پیامدهایی ارزشمند همچون پرورش مهارت های تفکر انتقادی، تقویت تعاملات اجتماعی و بهبود نگرش دانش آموزان نسبت به فرآیند یادگیری را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، دانش آموز ، فعالیت ، کیفیت یادگیری