بررسی مقایسه روش تدریس فعال با روش سنتی در یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه اثربخشی روش تدریس فعال و روش سنتی بر یادگیری دانش آموزان دوره متوسطه دوم در شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با الگوی پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مدارس دولتی متوسطه اول شهر ارومیه بود و نمونه شامل ۶۰ دانش آموز در دو گروه ۳۰ نفری آزمایش و کنترل بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. گروه آزمایش با روش تدریس فعال شامل یادگیری مشارکتی، حل مسئله و فعالیت های تعاملی آموزش دید و گروه کنترل با روش سنتی مبتنی بر سخنرانی و تمرین انفرادی تدریس شد. داده ها با استفاده از آزمون پیشرفت تحصیلی و چک لیست مشاهده مشارکت جمع آوری و با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد.نتایج نشان داد که میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود، به طوری که روش تدریس فعال موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش مشارکت کلاسی، انگیزه یادگیری و توسعه مهارت های تفکر سطح بالا شد. همچنین تحلیل پاسخ های مفهومی نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش توانایی بهتری در کاربرد و تحلیل مطالب نسبت به گروه کنترل داشتند. یافته ها حاکی از آن است که روش تدریس فعال به یادگیری عمیق، ماندگاری بهتر مطالب و ارتقای مهارت های شناختی کمک می کند، در حالی که روش سنتی بیشتر یادگیری سطحی و حفظ مطالب را تقویت می نماید.این پژوهش نشان می دهد که استفاده از راهبردهای یادگیری فعال می تواند کیفیت فرآیند آموزشی را بهبود بخشد و پیشنهاد می شود معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی با فراهم سازی محیط های یادگیری تعاملی و دوره های آموزش ضمن خدمت، زمینه اجرای موثر این روش ها را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، روش تدریس سنتی ، یادگیری دانش آموزان ، مشارکت کلاسی ، عملکرد تحصیلی