بررسی پیوند میان کیفیت روابط کلاسی و کاهش احتمال ترک تحصیل فراگیران

ترک تحصیل به عنوان یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی در سراسر جهان، نه تنها آینده شغلی و فردی فراگیران را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه هزینه های اجتماعی و اقتصادی سنگینی را به جوامع تحمیل می کند. پژوهش های معاصر به طور فزاینده ای بر اهمیت متغیرهای محیطی و بین فردی در پیش بینی ماندگاری تحصیلی تاکید دارند. این مقاله مروری با هدف تبیین دقیق پیوند میان کیفیت روابط کلاسی و کاهش احتمال ترک مدرسه، به تحلیل یافته های علمی و نظریه های موجود در این حوزه می پردازد. هسته مرکزی این بررسی بر این فرض استوار است که کلاس درس صرفا مکانی برای انتقال دانش نیست، بلکه زیست بومی اجتماعی است که کیفیت تعاملات در آن، هویت تحصیلی فراگیر را شکل می دهد. روابط مثبت و حمایت گرانه میان معلم و فراگیر به عنوان قوی ترین پیش بین اشتیاق تحصیلی عمل کرده و با ایجاد امنیت روانی، بستری فراهم می کند که در آن فراگیر حتی در مواجهه با دشواری های درسی، انگیزه خود را برای ادامه مسیر حفظ نماید. علاوه بر این، پیوندهای اجتماعی سالم میان همسالان، حس تعلق به جامعه مدرسه را تقویت کرده و از شکل گیری احساس بیگانگی که پیش زمینه اصلی دل زدگی و خروج از سیستم آموزشی است، جلوگیری می کند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهشی نشان می دهد که جو کلاسی مثبت، از طریق افزایش خودکارآمدی و درگیری عاطفی، نقش میانجی را در کاهش تمایل به ترک تحصیل ایفا می کند. فراگیرانی که در محیط های کلاسی غنی از نظر عاطفی حضور دارند، سطوح بالاتری از تاب آوری را تجربه کرده و در برابر فشارهای تحصیلی مقاوم تر هستند. در نهایت، نتایج این مرور بر ضرورت بازنگری در برنامه های تربیت معلم با تاکید بر مهارت های مدیریت رابطه و ایجاد محیط های یادگیری همدلانه تاکید دارد تا از این طریق، مدرسه به فضایی الهام بخش تبدیل شود که مانع از ریزش استعدادها و ترک تحصیل زودهنگام می گردد.

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، روابط کلاسی ، رابطه معلم- فراگیر ، اشتیاق تحصیلی ، جو کلاس