موضوع: استراتژی های زمان بندی درسی برای مدارس ابتدایی و راهنمایی بر پایه سیاست های آموزش و پرورش

زمان بندی درسی یکی از مولفه های بنیادین برنامه ریزی آموزشی است که نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری، تحقق اهداف تربیتی و ارتقای کارآمدی نظام آموزشی دارد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل استراتژی های زمان بندی درسی در مدارس ابتدایی و متوسطه اول بر پایه سیاست ها و اسناد آموزش وپرورش است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مطالعه اسنادی و کتابخانه ای گردآوری شده اند. جامعه پژوهش شامل اسناد بالادستی، برنامه های درسی رسمی و متون علمی مرتبط با زمان بندی آموزشی، بدون تمرکز بر منطقه یا جامعه آماری خاص بوده است. داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و از طریق کدگذاری و طبقه بندی مفاهیم مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که سیاست های آموزش وپرورش بر انعطاف پذیری در زمان بندی دروس، تعادل میان حوزه های شناختی، مهارتی و تربیتی و هم سویی زمان آموزش با ویژگی های رشدی دانش آموزان تاکید دارند. با این حال، فاصله معناداری میان الزامات سیاستی و واقعیت های اجرایی مدارس مشاهده می شود که می تواند اثربخشی زمان بندی درسی را کاهش دهد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی زمان بندی درسی زمانی می تواند به تحقق اهداف کلان آموزشی منجر شود که به عنوان یک ابزار تربیتی و یادگیرنده محور مورد توجه قرار گیرد، نه صرفا یک ساختار اداری. بر این اساس، بازنگری مستمر در سیاست ها و تقویت پیوند میان اسناد بالادستی و شرایط واقعی مدارس، ضرورتی اساسی برای ارتقای کیفیت نظام آموزش وپرورش محسوب می شود .

کلیدواژه ها:

زمان بندی درسی ، برنامه ریزی آموزشی ، سیاست های آموزش وپرورش ، مدارس ابتدایی ، متوسطه اول