فناوری های آموزشی و بازمهندسی فرآیند تدریس

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش فناوری های آموزشی در بازمهندسی فرآیند تدریس و تحلیل مبانی نظری مرتبط با آن انجام شده است. در عصر دیجیتال، تحول در ابزارهای ارتباطی و یادگیری، ضرورت بازنگری اساسی در شیوه های سنتی آموزش را آشکار ساخته است. بر این اساس، بازمهندسی فرآیند تدریس به عنوان رویکردی تحول آفرین، بر بازطراحی بنیادین ساختارها، روش ها و الگوهای یاددهی یادگیری تاکید دارد. این مطالعه با اتکا به نظریه های سازنده گرایی، پیوندگرایی، مدیریت تحول سازمانی و ارزشیابی تکوینی، نشان می دهد که فناوری های آموزشی تنها در صورتی می توانند موجب ارتقای کیفیت یادگیری شوند که در قالب یک بازطراحی نظام مند و راهبردی به کار گرفته شوند. بهره گیری از یادگیری ترکیبی، کلاس معکوس، ارزشیابی دیجیتال و تحلیل داده های آموزشی، امکان شخصی سازی یادگیری، افزایش تعامل، بهبود بازخورد و تصمیم گیری مبتنی بر شواهد را فراهم می سازد. یافته های نظری بیانگر آن است که تغییر نقش معلم به عنوان طراح یادگیری و تسهیل گر، و حرکت از آموزش حافظه محور به یادگیری عمیق و مهارت محور، از پیامدهای اساسی این تحول است. در نتیجه، بازمهندسی تدریس در بستر فناوری می تواند زمینه ساز ارتقای کارآمدی نظام آموزشی و همسویی آن با نیازهای عصر جدید باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، بازمهندسی تدریس ، یادگیری ترکیبی ، ارزشیابی دیجیتال