بررسی تاثیر روابط معلم–دانش آموز بر مشارکت آموزشی و احساس تعلق اجتماعی دانش آموزان

روابط معلم–دانش آموز به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های محیط آموزشی، نقش اساسی در شکل گیری تجربه های یادگیری، مشارکت آموزشی و احساس تعلق اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کیفیت روابط معلم–دانش آموز بر میزان مشارکت آموزشی و احساس تعلق اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره متوسطه بوده و نمونه گیری به روش تصادفی انجام شده است. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد روابط معلم–دانش آموز، مشارکت آموزشی و احساس تعلق اجتماعی استفاده شد. داده های به دست آمده با بهره گیری از روش های آماری ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت.یافته های پژوهش نشان داد بین کیفیت روابط معلم–دانش آموز و مشارکت آموزشی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که روابط حمایتی، محترمانه و عاطفی معلم با دانش آموزان، به طور معناداری احساس تعلق اجتماعی آنان به مدرسه را افزایش می دهد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که روابط معلم–دانش آموز می تواند پیش بینی کننده معناداری برای مشارکت آموزشی و احساس تعلق اجتماعی باشد. بر اساس یافته ها، ایجاد تعامل مثبت، حمایت عاطفی و ارتباط موثر معلمان با دانش آموزان می تواند به بهبود فضای آموزشی، افزایش انگیزه یادگیری و تقویت پیوند اجتماعی دانش آموزان با مدرسه منجر شود. در پایان، بر ضرورت توجه بیشتر برنامه ریزان آموزشی و معلمان به کیفیت روابط بین فردی در کلاس درس تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

روابط معلم–دانش آموز ، مشارکت آموزشی ، احساس تعلق اجتماعی ، تعامل آموزشی ، محیط یادگیری ، دانش آموزان